Open Veils
AboutBrowse

Open Veils · Answer

De protocollen van de wijzen sion

De Protocollen zijn een fabricaat — maar de vraag wíé ze fabriceerde, in wiens opdracht, en waarom ze tot op heden invloedrijk blijven, vertelt een complexer verhaal over propagandatechnologie en geheime diensten. Matvei Golovinski, een agent van de Russische geheime politie Ochrana, wordt door onderzoekers aangewezen als de primaire auteur. Het document was een politiek wapen: het legitimeerde pogroms, mobiliseerde contrarevolutionaire krachten, en belandde later in handen van Henry Ford en Adolf Hitler. Dat de inhoud verzonnen is, sluit niet uit dat de propagandatechniek en haar verspreiding zelf een diepere studie verdienen.

Evidence

  • Volgens Norman Cohn's grondleggende studie 'Warrant for Genocide' (1967) plagieerden de Protocollen grotendeels uit Maurice Joly's 'Dialogue aux Enfers entre Machiavel et Montesquieu' (1864) — een satiriek op Napoleon III zonder enige Joodse component.
  • Sergei Nilus publiceerde het pamflet in 1905 en fraamde het als verslagen van het Eerste Zionistische Congres in Bazel (1897) — een vergadering die in werkelijkheid plaatsvond, maar niets met de inhoud te maken had.
  • Henry Ford liet de Protocollen vertalen en verspreiden via zijn krant 'The Dearborn Independent' in de vroege jaren 1920, waarmee hij ze in het Amerikaanse publieke discours introduceerde.
  • Mikhail Lepekhine identificeerde Matvei Golovinski als de auteur op basis van archiefonderzoek in de jaren negentig; Golovinski werkte voor de Ochrana, de tsaristische geheime politie onder Pjotr Rachkovsky.
  • Russisch-orthodoxe en conservatieve kringen gebruikten het direct als rechtvaardiging voor anti-Joodse geweldsacties.

Ask your own question

Related questions

Share this answer